Al jouw kleuren hebben een eigen stem

Al jouw kleuren hebben een eigen stem

 
Ze komt altijd energiek en vrolijk binnen – ze geniet van de sessies die we samen doen, ze geniet van het avontuur met haar eigen stem. Maar vandaag is er een andere energie… ze is moe en dat zegt ze ook: “Ik voel me niet zo energiek vandaag…”
 
Nou is het vaak verleidelijk om daar op in te gaan, om het een soort van “goed” te praten: “het valt wel mee joh, of het komt wel weer…” of uitgebreid te gaan onderzoeken in een gesprek hoe het komt dat iemand minder energie is. En dan missen we iets… namelijk de energie, de kleur van “niet zo energiek zijn” – dan gaan we eigenlijk aan iets voorbij, wat er niet voor niks is.

Heeft “niet zo energiek zijn” ook een stem? 

 
Ik vraag haar of “het niet zo energiek zijn” ook een stem heeft. Ze zucht… en moet dan een beetje lachen: “ja, dus… wat grappig, zo heb ik er nooit naar gekeken”. Ik vraag haar een poosje te improviseren op wat er komt… er komen bleghs, en zuchten… En dan… komt er ruimte. Ik voel, hoor het en ik zie het aan haar. En dan verandert er iets: er klinkt vreugde door in het maken van klanken… ze zingt een paar regeltjes… “Hey, nu kan ik ineens ook mijn vreugde voelen om het zingen, om het klinken… ik kon het niet vinden toen ik hier naar toe kwam”.
 
Het mooie is, dat het er prima allebei kan zijn. Maar: als we het één niet willen voelen, niet aan willen kijken, dan kunnen we het ander ook niet voelen. Met andere woorden: als “blegh” geen stem mag hebben, kan “yesss!” ook geen stem hebben. Althans geen authentieke stem…
Het is dus belangrijk dat álle kleurtjes die je in jezelf tegenkomt gehoord mogen worden – ook de grijstinten en zelfs het diepe zwart.

Zonnig geel èn een beetje blegh

 
Ze zingt vandaag met veel aarding en vanuit ruimte, haar stem klinkt mooi verbonden en reist moeiteloos van laag naar hoog. Als ik dat benoem, vertelt ze me, dat het haar veel ruimte geeft om haar vreugde èn haar blegh tegelijkertijd te kunnen bevatten… dathet heerlijk voelt om er gewoon óók helemaal te mogen zijn als ze zich een beetje grijs voelt.
 
En zo gaat ze naar huis: een beetje zonnig geel van het zingen en nog steeds een beetje blegh wat er gewoon mag zijn.
 
Monique van der Hoeven