Waar gaan we eigenlijk heen?

Waar gaan we eigenlijk heen? 

 
Met een stem die ze niet meer terug kende en heel veel twijfels kwam ze bij me… Ze zong al jaren, trad ook veel op, het ging gemakkelijk en het was leuk. En ineens wilde haar lijf niet meer.
 
Het wilde niet meer… wat eigenlijk? Het wilde niet meer, zoals zij het voor ogen had… en ze had er al een poos niet echt naar gekeken. Ze ging maar door, gewoon zoals ze gewend was, maar dan met steeds een tandje harder werken. Met meer druk zetten op haar stem dus… En dan werd ze hees, dat gebeurde ook steeds sneller. En ze was zo moe, dat hielp ook niet.
 
Het was iets wat ze ook herkende uit haar leven, dat harde werken, steeds een tandje meer haar best doen. En dat is eigenlijk altijd zo: zoals je leeft, zo zing je, zoals je zingt, zo leef je… Zoals je één ding doet, zo doe je alles. En ze was er moe van.

Wat is je verlangen? Je allerdiepste wens? 

 
Ik vroeg haar, wat haar verlangen was, wat haar diepste wens is… Gemakkelijk, was een kernwoord. Stromend en met energie… En daar zijn we dus mee aan de slag gegaan.
 
Heel klein… heel zacht, helemaal terug naar alleen maar stembanden en adem. Want het instrument zangstem werkt echt zo: heel simpel, als je maar stroomt met je adem. Ze oefende, zoals we hadden afgesproken, alleen als het ging en als ze het in haar dagelijks leven kon inpassen. En ze integreerde zelfliefde en zelfcompassie in haar leven. En langzamerhand werd haar stem weer helder, ging het weer gemakkelijk. En het was een nieuwe stem, minder hoog, maar wel prachtig expressief en gezon – de stem die past bij de vrouw die ze nu is geworden.
 
Ze is er nog niet, soms valt ze terug in het harde werken en dan komt weer die vraag, waar het nou eigenlijk heen gaat, met haar stem, met zingen, met onze sessies samen… Maar ze ziet nu dat die vragen komen uit de buitenwereld, verwachtingen die ze denkt dat er van haar zijn, die ze soms nog van zichzelf heeft. En ze weet dat ze dan naar het kleine en het zachte terug kan, in zichzelf, naar zelfliefde, zelf-compassie en met haar stem.

Onderweg naar jouw eigen-wijs

En waar gaan we eigenlijk heen? Het is een mooie vraag… die ik voor niemand anders dan mijzelf kan beantwoorden. Ik hoop dat we allemaal onderweg zijn naar onze eigen-wijs, naar onze unieke expressie van ons ZELF.
 
Monique van der Hoeven