Mag jouw boosheid ook een stem hebben?

Mag jouw boosheid ook een stem hebben? 

Mag jouw boosheid ook een stem hebben?
Mag jouw booscheid ook een stem hebben?

Ik vroeg het haar: “Mag jouw boosheid ook een stem hebben?”, toen ze me vertelde welke emotie ze het moeilijkst te verklanken vond: boosheid dus. Ze werd er ook verdrietig van, dat was zichtbaar en voelbaar… logisch, want door boosheid langere tijd geen stem te geven, sluit je een deel van jezelf buiten.

Boos wordt BOOS met hoofdletters

We werken een poosje aan haar boosheid een stem geven – eerst komt het nog voorzichtig, schrikt ze van zichzelf daarna wordt steeds vastberadener, de bevrijding is voelbaar, hoorbaar en zichtbaar. Ik vraag haar ook haar lichaam te gebruiken, want ze staat nog altijd stil op haar plaats. Ik vraag haar om de energie van boosheid die ze in zichzelf vindt, nog meer in beweging te brengen. En dan komt er een klank die BOOS is… BOOS met hoofdletters… ze gooit hem er een paar keer uit…. verrast door haar eigen stem (die normaal zacht en liefdevol klinkt, warm en hartelijk). En dan moet ze huilen…

Ze vertelt me van iets wat gebeurd is, nog niet zo lang geleden en wat haar diep geraakt heeft. Waar ze niets heeft gezegd… en alleen maar alle woede van binnen voelde. En dat ze daarna ook nog kwaad op zichzelf was, omdat ze niets gezegd had. Dat soort situaties, we kennen het allemaal… die situaties waarbij we twijfelden aan ons eigen oordeel, of we het wel goed gezien/gevoeld hebben, gehoord hebben… en we twijfelden aan ons vermogen om onze grenzen aan te geven. Dat vertel ik haar ook… En dan vraag ik haar, om even heel lief naar zichzelf te klinken… om zichzelf te vergeven voor alles waarvan ze vindt dat ze het anders had moeten doen. Omdat ze altijd het beste heeft gedaan wat in haar vermogen lag… Ze doet het, huilend en uiteindelijk opgelucht.

Ze voelt zich opgelucht en is verrast waar de klank vandaan komt


Dan vraag ik haar opnieuw de boosheid op te zoeken en nu te verklanken wat ze had willen verklanken op het moment dat het zich voordeed. Ze maakt weer het boze geluid, deze keer zonder remming, zonder angst en zonder tranen… Ze beweegt erbij, brengt er energie in. En dan is het klaar… Ze voelt zich opgelucht en is verrast waar de klank vandaan kwam in haar lichaam, hoe belichaamd en bewoond de klank voelde.

We ronden de sessie af door nog even te zingen – ze ervaart dat zingen toch nog van een andere laag komt – meer vanuit het hoofd wordt aangestuurd – en dat is voor nu helemaal oké! Het is geweldig dat ze ervaren heeft waar klank vandaan kan komen en de boosheid uiten, heeft 100% zeker voor een stukje heling gezorgd. Het zal haar ook helpen een volgende keer iets van zichzelf te laten horen.

Boosheid: we zijn er zo bang voor! Vooral vrouwen vinden het een akelig stuk van zichzelf. Maar het helpt om te weten, dat we boosheid lang niet altijd naar een ander hoeven uiten – soms is het klank geven voor jezelf aan boosheid die in jou zit, omdat iets in jou getriggerd wordt, al heel bevrijdend. En soms moeten we natuurlijk wel onze grenzen aangeven: als je dat vanaf een verbonden plek kunt doen, jezelf dragend, je stem belichamend, zoals ze is bedoeld, dat hoef je helemaal niet te schreeuwen, en al zeker nit te schelden, dan zal je boosheid voelbaar zijn in elke lettergreep die je uitspreekt.

 

De boze kant van jou in de spotlight zetten: weer heel worden

Boosheid leren uiten is belangrijk en bevrijdend. De boze kant van jou uit het donkere hoekje halen en eens even in de spotlight zetten, dat is een veilige weg, die er gewoon voor zorgt dat jouw boosheid een stem krijgt. Dus de wereld in mag… En dat mág ze!

Alleen als álle kanten van jou aangekeken mogen worden, een stem krijgen, is je stem weer heel en is jouw unieke, eigen-wijze expressie weer heel. Het zal hoorbaar en ook zeker voelbaar zijn in alles wat jij zegt en zingt.

Monique van der Hoeven
www.zingjeeigenwijs.nl