Same Woman, Just A Different Look

Same woman, just a different look

Als je me volgt op social media of via mijn inspiratiemails, dan heb je vast wel meegekregen dat ik de laatste maanden een nogal grote uiterlijke transformatie heb ondergaan. Niet alleen viel ik bijna 30 kilo af, ik ben ook weer lekker aan het make-uppen en stylen gegaan.

Wéér, want het was iets wat ik vroeger als jong meisje al zó ongelofelijk leuk vond! Ik vond het een feestje om ‘s-morgens op te staan en mijn haar te krullen, mooie make-up op te doen en met zorg mijn kleding uit te kiezen. En eigenlijk was ik dat vóór mijn transformatie gewoon een beetje vergeten…

Gek is dat hoe dingen lopen in het leven… ik heb denk ik tot ik zo ongeveer 25 was genoten van make-up en mooie kleding. Daarna ging ik me steeds meer op de binnenkant richten – ik was getrouwd en ik studeerde Spaans en Vrouwenstudies aan de Universiteit. Vooral bij Vrouwenstudies voelde ik me erg uit de toon vallen, want de dames daar waren make-uploos en heel casual gekleed… Ik kon toen nog absoluut niet zien wat juist voor een feministische levensvisie het belang van inclusiviteit en diversiteit was… Dus ik voelde me niet thuis en ik ging me aanpassen.Steeds een beetje meer, want in de tussentijd ging ik ook, zoals de meeste vrouwen, “aan mezelf werken”. Ik ontdekte, dat de binnenkant een zee aan wijsheid bevatte, dat de buitenwereld eigenlijk alleen een afspiegeling was van wat mijn overtuigingen over het leven mij vertelden…

Ik vergat mijn uiterlijk steeds meer: het gaat tenslotte om de binnenkant

En ik vergat mijn uiterlijk meer en meer. Ik voelde me veilig in en met mezelf – zeker omdat ik in zo’n 20 jaar ook een aardige vetlaag om me heen had gebouwd, waarmee ik me heerlijk ongezien voelde door de mannen (die mij vroeger, mèt make-up, slank en met mooie kleding beslist meer aandacht gaven dan ik eigenlijk graag wilde… en vooral niet het soort aandacht wat ik als vrouw nou eigenlijk echt prettig vond.In het begin maakte ik me nog wel op, vooral als ik naar buiten ging – onkruid vergaat niet en ik bleef het gevoel houden dat ik een masker nodig had naar buiten. Tot ik op een dag besloot te stoppen en zónder make-up, gewoon in mijn oude joggingbroek naar buiten te gaan. Ik had besloten dat de binnenkant nou eenmaal was waar het om ging. Ze moesten me maar nemen zoals ik was.

De jaren daarna bleef ik dat heel sterk voelen – ik voelde me veilig en fijn in mijn bubbel – behalve als ik als zangeres op het podium stond, dan gebruikte ik nog glamour en glitter. Als een soort bijpassend masker. En als ik me niet zo fijn voelde, dan at ik nog een zak Napoleon bonbons leeg en dan voelde ik dat niet zo fijne gevoel niet meer. Op straat werd ik al lang niet meer nagekeken door mannen – ik vond het heerlijk en bevrijdend – ik was niet alleen 40 kilo te zwaar, ik was ook boven de 50 inmiddels: niet bepaald een leeftijdscategorie meer waar bouwvakkers naar fluiten 😉

Ik belandde met spoed in het ziekenhuis

Tot ik met spoed in het ziekenhuis belandde… met galblaasproblemen, en nog 2 keer met nog meer problemen. Daar in dat ziekenhuis zag ik mezelf ‘s-nachts in de spiegel… En ik voelde zó’n enorme bewondering voor mijn eigen lichaam, voor haar genezend vermogen… Ik zag mezelf en ik voelde diepe zelfliefde .Vanaf dat moment ben ik gaan samenwerken met mijn lichaam… Ben ik in de spiegel gaan kijken, wie ik daar zag… En dat beeld klopte zó niet, met wie ik van binnen ben. Ik begon te beseffen hoezeer ik me had laten weerhouden mezelf uit te drukken door angst… Angst om werkelijk gezien te worden. Zoals IK graag gezien wilde worden.Ik kreeg een diep besef, dat dát juist de basis van feminisme is: dat wij als vrouwen ZELF bepalen wie we willen zijn. Zónder angst om te sexy, te damesachtig, te veel, te weinig, te dik, te dun, te oud…. of wat dan ook te worden gevonden. En door al mijn innerlijk werk realiseerde ik me: dat KAN!

Niemand anders dan ik  bepaalt wie ik wil zijn en hoe ik er uit wil zien

Want NIEMAND bepaalt wie ik wil zijn, dat bepaal ik zelf. Dus ook hoe ik er uit wil zien…

Dat besef en heel veel zelfliefde heeft tot mijn transformatie geleid: 30 kilo minder, elke dag iets moois aantrekken èn dagelijks een feestje vieren met make-up. Ik vind het namelijk nog net zo leuk als toen ik 18 was… elke ochtend pak ik mijn kleurtjes en begin ik aan mijn zelfliefde ritueel van opmaken. Make-up is voor mij een expressie van hoe ik mezelf en het leven vier… Rode lippen voelen als mijn signatuur – juist omdat het “not done” is in sommige kringen.Want ik ben met beide looks dezelfde vrouw… Same woman, just a different look. En wat jij daarvan vindt? Of iemand anders? Dat zegt misschien meer over jou, dan over mij…. Het maakt in elk geval helemaal niet uit: I love them both!

Monique van der Hoeven – Zing je Eigenwijs

Zie jij in de spiegel iemand anders dan je zou willen?

Zie jij ook in de spiegel dat daar iemand staat die niet helemaal past bij wie jij van binnen geworden bent de afgelopen jaren? Of hoor je iemand die niet klinkt als jij? Ik help je met liefde op weg om jouw unieke eigen expressie van jezelf ook aan de buitenkant te durven zijn. Een krachtige en vooral vreugdevolle manier om echt gezien en gehoord te worden. Als je eenmaal de smaak te pakken hebt, dan is alles mogelijk. Neem contact met me op voor een gratis online ontdekkingssessie over Body-Image, Stem en/of Expressie, ik vind het een eer als ik met je mee mag kijken naar jouw ware kleuren! Je kunt rechtstreeks een afspraak in mijn agenda maken of stuur een mail aan zingjeeigenwijs@gmail.com