SHOW UP…. as you are!

SHOW UP…. as you are!

Het valt me vaak op, vooral bij vrouwen… het afhaken, het niet op komen dagen, het uittunen als het even niet zo goed gaat. En ik zal meteen bekennen: ik heb het zelf echt heel vaak gedaan! Dit is dus geen veroordeel-blog, wees maar niet bang. Het is namelijk precies omdat ik het zelf zo vaak heb gedaan, dat het me opvalt en raakt. En het heeft me aan het denken gezet. Waar komt dat toch door, dat we dat doen, afzeggen, op het laatste moment, niet op komen dagen, er niet “bij” zijn??

Afzeggen met een reden als “ik moet even een pas op de plaats maken”, “ik moet even voor mezelf kiezen”, “ik ben zó moe, het lukt even echt niet”… het is iets wat ik veel zie en hoor bij – vooral vrouwen! – om me heen. Bij workshops en trajecten die ik zelf geef, of waar ik aan deelneem. Meestal kort van te voren…

Het zijn meestal vrouwen en ik geloof oprecht dat het juist voor vrouwen een hele uitdaging is om eens voor zichzelf te kiezen. We hebben vaak een leven lang gedaan wat er van ons verwacht werd (en er zijn absoluut ook veel mannen voor wie dat geldt hoor!) en zijn erg gericht op anderen. Leren om ruimte voor jezelf te creëren in een drukke wereld is gewoon een proces, waar je een leven lang mee bezig bent. Ik heb dan ook geen oordeel over “jezelf afmelden als je voelt dat je moe bent of niet zo’n zin hebt”… Soms is dat gewoon echt de beste keuze voor jezelf!

Maar…. als ik naar mezelf kijk, heel eerlijk, dan moet ik toegeven dat de reden dat ik me afmeldde eigenlijk vaak was, dat ik mezelf toch liever niet widel laten zien zoals ik op dat moment ben. Ik wil eigenlijk niet dat mensen in een groep zien dat ik helemaal niet altijd zo energiek en enthousiast ben als ik vaak terugkrijg… of dat ik soms heel erg bang ben en enorm in de piekermodus kan schieten. Of dat ik soms gewoon even niet voel wat ik te brengen heb – sterker nog, dat het soms voelt alsof ik eigenlijk alleen maar “ballast” ben voor een groep deelnemers, dat ik voor een remmende factor zorg en een stukje vreugde bij anderen wegneem… Zo iets…

En dan is het dus maar de vraag of “afzeggen” dan het beste is wat ik voor mezelf kan doen. En precies daarom ben ik dat soort afmeldingen van mezelf gaan herzien… Ik merkte dat het een verhaal in mijn hoofd was, niet iets wat ik werkelijk zo had ervaren (want dat kon dus niet als ik van te voren afhaakte ;-)).

Ik geloof heel diep dat onze ziel ernaar verlangt heel erg aanwezig wil zijn in het Leven. Dat ze verlangt naar het ERVAREN van het Leven. Dat dat is waarom we hier zijn… Ons hoofd, of ons ego, als je het zo wil noemen, is daar juist doodsbang voor… want het is altijd onbekend terrein. Elke ervaring die je echt LEEFT is namelijk nieuw en daar is dus geen “gebruiksaanwijzing” voor.

En LEVEN betekent SHOWING UP. Dat jij het Leven dus tegemoet treedt, haar ontmoet onder alle omstandigheden. Dus óók als je bang bent, of moe… of geen zin hebt. Dat je een commitment voelt naar jezelf, en ook naar anderen… en naar het LEVEN.

Dat lukt vaak heel goed, op moment dat we ons waardevol en gewaardeerd voelen – als je weet dat jouw energie iets fijns komt brengen, dat je iets moois brengt met jouw stem, bijvoorbeeld. Maar het lukt een stuk minder goed als je je niet zo waardevol voelt… als je denkt dat jouw energie, die verdrietige of bange bijvoorbeeld, meer een last voor anderen zal zijn.

Ik heb ontdekt dat het juist superwaardevol is als jij er bent precies zoaals jij bent… met je angst, met je onzekerheid, je moe-heid, je vragen, je boosheid, je frustratie, je ongeduld, je oordelen… Want het is de allermooiste ode aan jouw LEVEN – dat je er met al jouw kleuren mag zijn. EN dat juist al die kleuren laten zien – zónder ze te bestempelen als positief of negatief – zo’n prachtige uitnodiging zijn voor anderen om ook hun kleuren te laten zien…

Dat we welkom zijn zoals we zijn, dat we waardevol zijn en een unieke bijdrage leveren precies omdat we zijn zoals we zijn en ons voelen zoals we ons voelen.

Voor mij heeft dat heel veel verschil gemaakt – ik zie en voel nu, dat het echt uitmaakt of ik ergens met mijn energie, welke dat op dat moment ook mag zijn, ben of niet. Want er is ALTIJD iemand, die weer een klein stukje verder komt daardoor… en hoe dat werkt? Dat bepaalt het LEVEN wel…Het enige wat wij hoeven doen is : SHOWING UP! As we are…

En je hoeft het niet te kunnen… je mag het LEREN! Je hele leven lang 😉 En laten we alsjeblieft samen leren… elkaar bekrachtigen in dit leerproces! Elkaar met hart en ziel uitnodigen om er te zijn zoals we zijn, met alles wat daar bij hoort!

Monique van der Hoeven
www.zingjeeigenwijs.nl