Tagarchief: Eigenwijs

Zullen we eens even lekker gaan verdwalen samen?

Zullen we eens even lekker gaan verdwalen samen?

Structuur… het was in mijn leven best wel een ding als ik zo terugkijk. Vroeger, als tiener kwam ik er prima mee weg – ik deed keurig wat er van me gevraagd werd en dat lukte redelijk moeiteloos, zowel thuis als op school. Ik had geleerd de “gangbare structuur” te volgen. Ik werd directiesecretaresse – want studeren vond ik toen nog te eng, dus ik koos voor een veilig vervolgopleiding. Toen ik 19 was zat ik te werken voor een directeur bij Philips… structuur, netjes zoals ik het geleerd had. Ging prima… behalve dat het toen al een beetje begon te wringen, want “ging ik dit echt tot mijn 65ste doen? 😉

Studeren dus toch maar, het werd een letterenstudie, Spaans, dat sprak ik tenslotte al goed, want tijdens een jaar Psychologie liep ik wel degelijk vast in de “structuurvakken” en ik had niet de moed om me te verdiepen in hoe ik dat wel zou kunnen. En misschien nog wel belangrijker: ik vond al die statistiek ook gewoon niet leuk. En even vooruitspoelen: uiteindelijk werd het klassieke zang. Het zat me als gegoten, het zingen, het performen, mijn stem deed moeiteloos wat haar werd opgedragen… ik kon na een paar jaar studeren moeiteloos de moeilijkste aria’s zingen en dat deed ik ook, en ik gaf heel veel concerten.
 

Verdwalen in de noten

Maar noten lezen? Ik kon het niet, dat was meteen al zo. En duurde nog jaren eer ik hoorde dat er zoiets als dyslexie voor notenschrift bestond… Ik ploeterde er mee aan, werd wel wat beter in de loop van de jaren, maar ik bleef altijd maar verdwalen in de noten… Solfège was een nachtmerrie, en als iemand me – onverwacht – vroeg iets te lezen (en dan vooral iets wat ik niet bestudeerd had van te voren) dan raakte ik letterlijk in paniek en verdwaalde ik volkomen in een blaadje waar de noten op zwommen…
 
Als ik heel eerlijk ben, heb ik me altijd minderwaardig gevoeld hierover… en ik loop er nog regelmatig tegenaan, als ik een leerling wil helpen met een moeilijke aria. Dan vergeet ik wel eens dat ik blijkbaar heel anders muziek leer. Terwijl ik heel goed kan zien, dat het zó onterecht is! Er is niet één systeem waarmee iedereen iets leert… mensen zijn zo bijzonder en uniek, we leren op onze eigen manier. En toen ik les ging geven, ontdekte ik de kracht van mijn “onvermogen” om noten te lezen: ik had namelijk wel 1000 manieren waarop iemand iets kon leren met muziek… die had mijn brein zich eigen gemaakt om zich te kunnen redden in de professionele muziekwereld. En toen begon ik er de kracht van te zien en ervaren. En begon ik me af te vragen, hoe het toch mogelijk is dat wij als mensheid hier in het Westen één systeem hebben waar iedereen aan moet voldoen… Je leert een vis toch ook niet hoe hij in een boom moet klimmen? Of een aap hoe hij moet vliegen?
 

Onze unieke talenten mogen ontwikkelen

Vanmorgen tuinde ik weer even in mijn eigen valkuil – of beter gezegd de valkuil van een oud patroon in mij: ik zat een moeilijke canon voor te bereiden voor een zangmeerdaagse en ik liep vast in de noten (terwijl ik, vanuit vreugde en als ik mijn stem volg en in mijn lichaam aanwezig ben het lied al lang probleemloos kan zingen!). Dan komt er even zo’n gedachte: “wat een waardeloze zangcoach ben ik, als ik dit niet eens kan”. Lelijk gedacht… en heel erg onterecht. Want – net als iedereen bied ik een stukje van de puzzel – met mijn eigen unieke talenten – en hoef ik niet de hele puzzel, het hele werk, in mijn eentje te kunnen oplossen.
 
Hoe mooi als we onze talenten mogen ontwikkelen – daar steeds maar beter in mogen worden, en onze eigen-wijs wijst ons de weg. In plaats van een leven lang ploeteren om te voldoen aan regels van anderen… tenslotte zijn zelfs ook die noten ooit door iemand bedacht, met als doel om muziek te kunnen overdragen, te kunnen bewaren voor de toekomst. Een geweldige pianist en componist waar ik ooit mee werkte zei het prachtig: “zónder jouw stem en uitvoering zijn het maar noten en bolletjes op een blaadje… en het notenschrift is een heel beperkte manier om een compleet muziekstuk, met emotie en beleving, met belichaming, weer te geven”.
 

Structuur is dienend aan talent en niet omgekeerd

En dat geldt voor alles: structuur heeft een doel. Het IS geen doel op zichzelf. Structuur geeft richting aan onze energie en creatiekracht. Het gaat er dus om, hoe jij een structuur vindt om dat wat jij wil creëren in het leven krachtiger en gemakkelijker te laten werken. En voor mij komt daar nog bij: het geeft een veilige bedding om te mogen verdwalen… want juist in het verdwalen, in het van het ge-ijkte pad afwijken, zit zoveel waarde… Daar zit jouw eigen-wijs(heid), jouw zielswijsheid. Zullen we dus een mooie plek zoeken om eens even lekker te gaan verdwalen samen? Kijken wat er allemaal wèl kan als je de gebaande paden durft te verlaten? Want daar begint de magie…  *)
 
Monique van der Hoeven
 
*) Deze zomer heb ik ruimte voor één of twee privé-trajecten over het vinden, volgen en laten klinken van jouw eigenwijs… of je dat nou met zingen of met spreken wil doen, als ondernemer of in jouw dageljks leven, of allebei. Onze stem heeft het vermogen een verbinding te leggen tussen onze innerlijke wijsheid, ons lichaam en de buitenwereld… Hier vind je de mogelijkheden: trajecten adem, stem, presence