Tagarchief: trauma helen

Ik stop ermee, met die ademcoaching!

Ik stop ermee, met die ademcoaching!

Ik stop er mee met die ademcoaching
“Ik stop ermee, met die ademcoaching” – het is een van de mooiste zinnen die ik ooit een van mijn klanten heb horen uitspreken, een zin die me heel blij maakte. Misschien vind je dat verrassend, voor iemand die beroepsmatig mensen coacht door middel van de adem en de stem. Ik zal je uitleggen waarom.
 

Er lijkt geen einde aan te komen

 Ze is een vrouw die ik al een heleboel jaren ken, ze is ongelofelijk senistief en heeft een heel gevoelig lichaam. Ze heeft veel meegemaakt, eigenlijk heelf ze ongelofelijk veel meegemaakt, onvoorstelbaar veel zelfs… En wat heeft ze veel dingen gedaan om trauma te helen, om het verleden een plek te geven, het verleden vóór haar eigen verleden… En toch: er lijkt geen einde aan te komen. Elke keer weer die signalen van haar lichaam – heftige signalen – dat het nog niet klaar is, dat er nog meer uit moet.
 
We werken met heel zacht ademwerk: we nodigen het lichaam uit haar ruimte in te nemen, we nodigen alle ademgebieden uit daar weer bij betrokken te zijn: de buik en het bekken, het middenrif, het hart en de keel… Langzaamaan ontstaat de ruimte. Herinnert het lichaam zich hoe ze dat doet, hoe ze “moet” ademen. Het is geen kwestie van instructies geven, het is een kwestie van “holding space” voor wat zich aandient, voor wat het lichaam zelf mag loslaten en laat zien. Het is een kwestie van heel veel vertrouwen in de ziel, die de weg weet – véél beter dan onze hoofden samen. En we geven de ziel de ruimte, ruimte door middel van de adem, het lichaam, om haar licht te laten zien, zachtjes te gaan stralen zelfs.

Ik ga leven! 

 
Ze zet mooie stappen, en het gaat weer een poosje goed. Dan valt ze weer helemaal terug… of bijna helemaal. Zo gaat het een aantal keren… Ondanks de “terugvallen” – ik schrijf het tussen aanhalingstekens, omdat het nooit om een “terugval” gaat, het hoort gewoon bij het pad dat nodig is om gelopen te worden – gaat ze vooruit. Er ontstaat veel meer eigen-wijs: ze durft dingen en mensen los te laten, ze voelt haar eigen kracht steeds meer en ze geeft er expressie aan.
 
En dan komt die ochtend, waarop ze binnenkomt en zegt: “Ik stop ermee met ademcoaching! Ik ben zó klaar met al dat gegraaf in mijn verleden, het woelen in al die ellende. Dat roept alleen maar meer ellende over me af. Vanaf nu kies ik voor vreugde: ik ga leven!” Mijn hart zingt als ik haar woorden hoor… haar ziel heeft de weg teruggevonden, dat hoor ik aan alles. En ze gaat haar weg… ze vliegt steeds hoger en wordt steeds eigen-wijzer. Terugvallen heeft ze – net als ieder mens – nog wel eens, maar ze weet nu hoe ze er uitkomt: door te kiezen voor het leven, te kiezen voor vreugde, af te stemmen op wat ze wel graag wil en wat ze hier te doen heeft.
 
Wat een prachtige weg heeft ze afgelegd…en legt ze nu af… ik ben alleen maar dankbaar dat ik daar getuige van mag zijn!
 
Monique van der Hoeven
www.zingjeeigenwijs.nl