Tagarchief: z

Dancing Queen, Singing Queen

Dancing Queen, Singing Queen

Ze heeft een grote liefde voor bewegen, dansen en spelen… ze beweegt zich vrij en zit goed in haar lijf. Haar lijf is dus ook heel erg expressief… want daar is ons lichaam voor bedoeld, om expressie te geven aan wie we zijn. Een unieke expressie van het leven zelf… allemaal zijn we anders, ook al lijken we als soort op elkaar.

En dan gaat ze zingen voor me – ze knalt in één keer naar haar hoofd en ik zie de zelf-oordelen aan alle kanten naar buiten spatten. Ze klinkt stijfjes en haar stem wil niet wat zij wil. Ik voel haar diepe wens om zich ook met haar stem in vrijheid uit te drukken… soepel en vloeiend. Ze vraagt me om techniek, zodat ze dat gaat kunnen…

Techniek is niet altijd de weg naar meer vrijheid

Maar ja, techniek… is dat in haar geval de weg om haar meer vrijheid te geven? Iets in mij (of misschien wel in het grote intelligente veld buiten me) vertelt me, dat ze het eigenlijk al kan. Want zingen is als dansen, een expressie van het lichaam… de stem is, als ze ongeblokkeerd kan en mag klinken, een naadloos passend onderdeel daarvan. Ik besluit om dus de niet-technische route te kiezen, maar de speelse. Ik laat haar vertellen, alsof ze tegen een kleuterklas zingt. En het gaat beter… eventjes… dan komt haar zelf-oordeel terug. “Zo kan ik toch niet voor mensen zingen”? Nee, misschien wel niet, maar we zijn ook nog niet voor mensen aan het zingen… we zijn aan het ontdekken, aan het oefenen. Ik vraag haar, hoe ze zo goed heeft leren dansen? En ze vertelt me, dat ze dat als kind heeft geleerd… “Weet je nog hoe dat ging?” vraag ik haar. Ze neemt de vraag mee naar huis…

In de sessies die volgen, merk ik dat de vraag haar veel bezig houdt – ze gaat anders zingen, er komt als vanzelf een verbinding met haar adem bij – “want die gebruik ik ook met dansen”.

Zó simpel kan het soms zijn!

En dan, na een kleine pauze van de stemcoaching, want ze is ziek geweest, komt ze naar de les met een klassiek stuk. Ze is ontzettend onzeker, dat merk ik aan alles, 100 verontschuldigingen over de taal, dat ze de noten nog niet kent… Ik stel haar gerust: dat is niet waar het over gaat op dit moment, dat kan allemaal straks nog – er is altijd nog tijd om dat te leren, om daar aan te werken.. Zing het eerst maar…. ik voel dat er iets bijzonders gaat gebeuren.

En dan komt er een ongelofelijk mooi, bewoond en verbonden geluid uit haar… ze zingt zoals ze danst. Zo simpel kan het soms zijn… en zó bijzonder!

Monique van der Hoeven