Zangangst XXL

Zangangst XXL

Zangangst XXL

Ik ga je het verhaal vertellen van Riekie. Riekie was mijn allereerste zangleerling. En Rikie had last van zangangst. Niet zomaar een beetje spanning bij het zingen, nee, Riekie leed aan zangangst. Zangangst XXL om precies te zijn!

Ik zou zó graag “Lang zal ze leven” willen durven zingen

Ze kwam naar me toe, na afloop van een concert wat ik had gegeven, samen met mijn pianist. Ik kan me niet herinneren waar we optraden, ook niet meer wat ik zong, maar wel dat het een intiem kamermuziekconcert was, waar het publiek heel dicht bij zat. We stonden na het concert wat na te praten en er kwamen wat mensen naar me toe om me te complimenteren met het mooie concert. En daar was zij, Riekie. Ze verzuchtte: “dát is nou echt mijn grote wens, om daar met zóveel gemak te staan zingen, zoals jij dat daar deed… Ik kan echt helemaal niet zingen. Ik dúrf het ook echt niet, op elk feestje hou ik mijn mond als er “Lang zal ze leven” wordt gezongen. Ik heb altijd te horen gekregen dat ik ook maar beter mijn mond kan houden, ik kan geen toon houden, namelijk. Geef je ook les?”.

Zangangst: dat is menens… 

Zing jij maar niet mee!

Ik werd enorm geraakt door haar verhaal – voor mij was het onvoorstelbaar dat iemand geen “Lang zal ze leven” mee durfde zingen op een feestje… Want dat gaat toch helemaal niet over mooi zingen, of zuiver zingen, dat gaat toch over sámen een jarige toezingen… Maar ik merkte dat het haar menens was. Haar vraag, of ik les gaf, trouwens ook. En nee, ik gaf toen nog geen les – ik trad alleen zelf op, als zangeres en dat zei ik ook, dat ik geen ervaring had met lesgeven… We praten wat verder en alles in mij riep dat ik het moest proberen, dat Riekie het verdiende haar wens om – gewoon! – te durven zingen in vervulling mocht laten gaan. Aan het einde van ons gesprek, sprak ik met haar af dat ze een keer bij me langs zou komen, dan konden we eens wat proberen samen.

De allereerste zangles

Zo gezegd zo gedaan. Op een ochtend was ze daar, op de afgesproken tijd. Zenuwachtig – en ik ook. Ik vroeg haar of ze wat kon laten horen – ze wilde graag mee zingen met een CD en dat vond ik prima. Ze zong ontzettend zacht en had duidelijk heel veel moeite de melodie die de zangeres op de CD zong te reproduceren met haar eigen stem. Ze zong dus – om het heel onaardig te formuleren – behoorlijk vals. Maar ik hoorde af en toe een toon, die klopte… En ik kreeg de ingeving: “als zij een aantal tonen wel goed kan na zingen, waarom zou ze dan niet kunnen leren om nog veel meer tonen goed na te zingen?” Een gouden ingeving, waar ik nu, zo’n 20 jaar later, nog heel dankbaar voor ben, want hij bleek te kloppen…

Van durven klinken naar echt zingen

Riekie en ik zijn aan de slag gegaan met haar stem en haar zangangst. Allereerst hebben we gewerkt aan het overwinnen van haar angst om zichzelf te laten horen. Dat is niet iets wat zomaar is opgelost, als je 40 jaar lang niet hebt “mogen” zingen. Als je ècht gelooft dat het beter is dat jij niet meedoet. Maar langzamerhand ging Riekie ervaren dat zij er mocht zijn, gewoon met haar stem, zuiver of onzuiver… en durfde ze zichzelf te laten horen. En toen konden we gaan werken aan haar zingen. Ik had inmiddels een aanname, namelijk dat haar “vals zingen” geen kwestie was van “onmuzikaal zijn”, maar van “simpelweg geen ervaring hebben met het reproduceren van muziek”. En ook dat bleek te kloppen… les na les werd Riekie een beetje beter in het zuiver nazingen van tonen. Eerst een paar tonen van een les, een kinderliedje… Tot ze op een dag niet alleen “Lang zal ze leven” zuiver kon zingen, maar ook nog een heleboel andere liedjes…

Yesss!! She did it! (en ik ook ;-))

Yes she did it!!

En toen kwam de vuurdoop: Riekie zou een feestje hebben, met haar familie. En Riekie had zich voorgenomen te zingen – wat er ook zou gebeuren. En ze deed het… ze dééd het gewoon! She did it!!! Veel familieleden – die haar nooit hoorden zingen –  waren heel verrast dat ze wel degelijk kon zingen!

Riekie’s grote wens was in vervulling gegaan… En de mijne ook, want ik had door haar geleerd, hoe ongelofelijk heerlijk ik het vind om andere mensen te begeleiden bij het vrij en moeiteloos gebruiken van hun stem! En dat daar ook best wel goed in was…

Er volgenden een heleboel “zangsthazen” in de jaren daarna, waarover ik in een volgende blog meer zal vertellen. Tot nu toe was er niet één die niet kon (leren) zingen!

Monique van der Hoeven,
zangeres | zang- en spreekstemcoach | ademcoach
eigenaar van Zing je Eigenwijs